اگر پیمانه پر شود …


می¬دانیم آخرین ذخیره الهی در انتظار وفای به عهد ماست. می¬دانیم که امام زمانمان حی و حاضر، منتظر است تا ظهورش را از خدا بخواهیم و به نجات عالم بشریت برخیزد. اگر با این معرفت، باز کاری نکنیم، باز دل¬هایمان، صدای دعا و استغاثه¬هایمان، قدم¬هایمان در مسیر این درخواست مهیا نشود. یعنی بیدار شده¬ایم، اما خود را به خواب می¬زنیم. در این صورت چاره جز اضطرار نیست. کسی که بیدار است و بر نمی¬خیزد را صدا نمی¬زنند، برای آن که برخیزد،کتک می¬زنند… به خود بیاییم مبادا آه امام زمان ارواحنافداه دامان ما را بگیرد. مبادا همان¬طور که خداوند وعده فرموده، اگر پیمانه پر شود، خداوند امر فرج را می¬رساند. مبادا خداوند وقتی هیچ خیری در ما ندید دست به کار شود و این مفهوم اضطرار است. اگر انتظار به انقلاب نیانجامید، آنگاه به اضطرار می¬رسانند و اضطرار یعنی دچار شدن به سرنوشت یمن، سرنوشت عراق، سرنوشت سوریه….
ما شاهدیم که چگونه ناله می¬زنند و درخواست نجات می¬کنند. بی تردید این درخواست، درخواستی از ته دل همراه با ضجه و ناله و التجاست. مبادا مجبور شویم این چنین ظهور امام زمانمان را درخواست کنیم.
بیایید تا دیر نشده، تا صبر هزار ساله خداوند به پایان نرسیده، از کرده پشیمان باشیم. باور کنیم که این خون¬های به ناحق در پیمانه صبر خداوند می¬ریزد و هر لحظه آن را لبریز می¬کند. باور کنیم که کوتاهی ما باعث محرومیت و تظلم و بدبختی¬هایمان شده است.


دیدگاه ها و نقطه نظرات

تشخيص انسان و ربات *