شرط بلاغ


حالش اصلا خوب نبود… گمان می کرد کسی حال او را نمی فهمد… . با خود می گفت: من که «چشم برزخی» ندارم!؛ اما امامان معصوم که دیده شان به ملکوت باز است می گویند در عالم ملکوت خیلی اوضاع خوب نیست. می گویند حال مادر مساعد نیست؛ دائما صدای گریه و فریاد او به گوش می رسد. (کامل الزیارات ص ۸۲)

یا در زیارت ناحیه مقدسه خوانده که امام زمان علیه السلام صبح و شام بر مصیبت جدشان گریه می کنند. (المزار ص ۵۰۱)

یا امام صادق پیش از ولادت امام دوازدهم، بر غیبت فرزندشان گریه های شدید نموده و دوره غیبت را «دوره مصیبت» دانسته اند. (کمال الدین ۲ / ۳۵۳)

اما سوالش این بود: با اینکه رفتار معصومین در عالم دنیا و در عالم ملکوت، دوران غیبت را «دوران مصیبت» معرفی نموده، چرا کسی در این دوره و زمانه، احساس مصیبت زدگی نمی کند!؟ البته از ناحیه عدم دسترسی به امام!

می گفت: در فرمایشی از امام صادق علیه السلام دیده که انتظار «قیام کننده» را در ردیف اعتقاد به توحید و نبوت و امامت معرفی نموده اند. (کافی ۲ / ۲۲)

حرفش این بود که ای کاش ما نیز به توصیه شفقت آمیز امام صادق مانند بنی اسرائیل سر به بیابان، دست به دعا، خاکستر بر سر و… چهل شبانه روز درِ خانه خدا پیشانی بر خاک می سائیدیم تا به ما رحمی نموده و منجی را برساند و نشود آنچه که نباید… (العیاشی ۲ / ۱۵۴) ای کاش جایگاه دعاء را اینقدر کم و کوتاه نمی دیدیم!

می گفت: در مقدمه کتاب کمال الدین دیده است که شیخ صدوق پس از یک عمر تلاش و خدمت علمی از اینکه کتابی راجع به امام زمان علیه السلام و توجه دادن مردم به ایشان ننوشته استغفار کرده و سپس شروع به نوشتن کتاب کمال الدین کرده است. (مستغفرا من التقصیر…؛ کمال الدین ۱ / ۴)

یادش می آمد که فردی به امام صادق عرض کرده بود که: «مولای من! بازارهایمان را در انتظار این امر رها کرده ایم…» و حضرت او را دعا کرده بودند. (کافی ۸ / ۸۰)

نمی دانست اما! آیا هر آن چه «شرط بلاغ» بود را گفته بود یا نه؟

یا صاحب الزمان! خود قلب های مرده مان را حیاتی دوباره بخش و راه نجات را به ما الهام کن!

زبان حال مرحوم خبازیان رحمت الله علیه (با حذف یک جمله) برگرفته از کانال رسمی تلگرامی ایشان (t.me/khabbazianzade)


دیدگاه ها و نقطه نظرات

تشخيص انسان و ربات *