گامی چند بسوی ظهور، گام دوم: توبه اجتماعی


طبق فرمایش حضرت ولی عصر علیه السلام و ارواحنا فداه آنچه ما را از امام زمانمان دور می¬کند و تاکنون باعث محرومیت ما از ایشان شده است، گناهان ماست.
امام عصر ارواحنافداه، در توقیع شریف خویش به شیخ مفید، می¬فرمایند:
تنها مانعی که باعث شده آنان از دیدار ما محروم شوند، اعمال ناپسندی است که از ایشان به ما گزارش می-شود و موجب ناراحتی ماست و از آنان چنین انتظاری نداریم. (۱)
امام عصر ارواحنافداه خود دلیل محرومیت ما را،گناهان ما برشمرده¬اند. وقتی انسان دچار گناه می¬شود یعنی هنوز آمادگی به کار بردن فرامین الهی را ندارد، یعنی عنوز به درک کمال طلبی و حقیقت خواهی نرسیده است و نمی¬تواند از آنچه خداوند برای رستگاری و سعادت او عرضه داشته است، استفاده کند، بنابراین از ظهور امام نمی¬تواند بهره لازم را ببرد، در نتیجه محرومیت برای او رقم می¬خورد.
و همین محرومیت موجب افزایش جهل و ظلمتی می¬شود که تکرار گناه و معصیت را به دنبال دارد. بنابراین تنها راه بطلان این دور باطل و رفع این محرومیت، دوری از گناه و اجتناب از معصیت است. تنها در این صورت است که می¬توانیم از وجود پرفیض امام زمانمان برخوردار شویم.
بزرگترین گناهی که قرن¬هاست گریبان بشر را گرفته و او را در باتلاق بدبختی و معصیت و فلاکت فروبرده، غفلت از امام زمان علیه السلام است.
غفلتی که تاوان آن هزار سال جنگ و خون ریزی و فقر و مصیبت در جهان بود. غفلتی که دوازده قرن ما را از امام زمانمان ارواحنافداه محروم کرد.
و راه جبران این معصیت و خلاصی از این مصیبت، توبه به درگاه خداوند است. توبه از این گناه عظیمی که به بیچارگی بشریت منجر شده است. یک توبه همگانی، زیرا بار این گناه بر دوش همه جامعه سنگینی می-کند. بر دوش تمام مردمی که از امام زمان خود علیه السلام غافل شدند.
در این شب¬های حساس شب¬هایی که سرنوشت بشر رقم می¬خورد، شب¬هایی که وقت بازگشت به سوی خداست، دریای عفو الهی مواج بوده و وقت توبه از گناهان است تا خداوند ما را در آغوش عفو و رحمت خود بپذیرد، به خود بیاییم، از ستمی که دوازده قرن به امام زمان خود روا داشته¬ایم، از گناهانی که موجب دوری ما از امام زمانمان شده توبه کنیم و به کوتاهی که در حق آن حضرت داشته¬ایم اقرار کنیم و پس از ندبه و زاری به درگاه خدا از خداوند بخواهیم که ما را بخشیده، بر ما منت گذارد و امام زمانمان را به یاری ما برساند. بی تردید خداوند توبه پذیر است و ما را از این غفلت و بی توجهی عفو می¬فرماید. در این صورت است که اگر درخواست ظهور کنیم، اجابت می¬شود و گرنه تا پشیمان نباشیم و تصمیم به یاری امام زمان خود نداشته باشیم، خداوند به درخواست ما هیچ توجهی نمی¬کند، زیرا تنها چیزی که دعا را محبوس می¬کند تا به اجابت نرسد، گناهان است.
بنابراین پس از آنکه به درگاه الهی توبه و استغفار کردیم و دل را از گناه غفلت نسبت به آن حضرت شست-وشو دادیم، آن وقت بهترین وقت برای استجابت دعا و بهترین فرصت برای درخواست ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه است.

۱- احتجاج طبرسی، ج ۲، ص ۶۰۲


دیدگاه ها و نقطه نظرات

تشخيص انسان و ربات *